Błona wewnętrzna
Tunica intima vasis
Definicja
Błona wewnętrzna naczynia (zwana również tunica interna) jest najbardziej wewnętrzną warstwą naczynia krwionośnego, leżącą w bezpośrednim kontakcie z krążącą krwią. Składa się z jednowarstwowego nabłonka płaskiego, określanego jako śródbłonek, który spoczywa na błonie podstawnej oraz cienkiej warstwie tkanki łącznej luźnej. Warstwa ta jest ciągła z wsierdziem, wyścielającym jamy serca.
Śródbłonek pełni funkcję selektywnie przepuszczalnej bariery, regulując wymianę substancji między krwią a otaczającymi tkankami. Wydziela również mediatory chemiczne wpływające na napięcie naczyniowe poprzez wywoływanie skurczu lub rozkurczu mięśni gładkich w ścianie naczynia. W warunkach fizjologicznych śródbłonek hamuje adhezję i agregację płytek krwi, sprzyjając płynnemu i niezakłóconemu przepływowi krwi. W przypadku naruszenia integralności śródbłonka płytki krwi przylegają jednak do odsłoniętej powierzchni i zapoczątkowują tworzenie się skrzepliny. W przebiegu reakcji zapalnych komórki śródbłonka wykazują ekspresję cząsteczek adhezyjnych, które ułatwiają przyczepianie się leukocytów oraz ich migrację do zajętych tkanek w celu wsparcia obrony immunologicznej.
Odnośniki
Saladin KS, Sullivan SJ, Gan CA. Human Anatomy. 5th ed. New York (NY): McGraw-Hill Education; 2017.
