Korzeń tylny łąkotki przyśrodkowej

Korzeń tylny łąkotki przyśrodkowej to obszar, w którym łąkotka przyśrodkowa przyczepia się do plateau kości piszczelowej w jej części tylnej, w obrębie pola międzykłykciowego tylnego. Korzeń ten stanowi krytyczny punkt kotwiczący, umożliwiający łąkotce przekształcanie obciążeń osiowych w naprężenia obwodowe (obręczowe), a tym samym utrzymanie prawidłowej biomechaniki kolana oraz równomierne rozłożenie sił ściskających w stawie. Środek przyczepu zlokalizowany jest w przybliżeniu 9,6 mm ku tyłowi i 0,7 mm bocznie od wierzchołka eminencji piszczelowej przyśrodkowej oraz około 8,2 mm od najbliższego brzegu przyczepu piszczelowego więzadła krzyżowego tylnego.

Uszkodzenie korzenia tylnego — na przykład wskutek oderwania lub rozerwania promieniowego w odległości do 1 cm od korzenia — upośledza funkcję łąkotki, prowadząc do jej ekstruzji, wzrostu ciśnień kontaktowych w stawie piszczelowo-udowym oraz przyspieszonej degeneracji chrząstki, co może naśladować biomechaniczne następstwa całkowitej meniscektomii.