Kość główkowata

Kość główkowata (os magnum) jest największą z kości nadgarstka i zajmuje środek nadgarstka. Wyróżnia się w niej: część górną, zaokrągloną — głowę, która wchodzi w zagłębienie utworzone przez kość łódeczkowatą i kość księżycowatą; część zwężoną — szyjkę; oraz poniżej — trzon.

Powierzchnia górna jest okrągła, gładka i tworzy staw z kością księżycowatą.

Powierzchnia dolna jest podzielona przez dwa grzebienie na trzy powierzchnie stawowe, przeznaczone do artykulacji z drugą, trzecią i czwartą kością śródręcza; największa z nich odpowiada kości trzeciej.

Powierzchnia grzbietowa jest szeroka i chropowata.

Powierzchnia dłoniowa jest wąska, zaokrąglona i chropowata, stanowiąc przyczep więzadeł oraz części mięśnia przywodziciela kciuka (głowy skośnej).

Powierzchnia boczna tworzy staw z kością czworoboczną mniejszą za pośrednictwem niewielkiej powierzchni stawowej położonej przy jej przednim dolnym kącie; ku tyłowi od niej znajduje się chropowate wgłębienie stanowiące przyczep więzadła międzykostnego. Powyżej tego wgłębienia przebiega głęboki, chropowaty rowek, tworzący część szyjki.