Łąkotka boczna

Łąkotka boczna (meniscus lateralis; external semilunar fibrocartilage) jest niemal okrągła i pokrywa większą część powierzchni stawowej niż łąkotka przyśrodkowa. Od strony bocznej jest rowkowana przez ścięgno mięśnia podkolanowego, które oddziela ją od więzadła pobocznego strzałkowego.

Jej przedni koniec przyczepia się przed eminencją międzykłykciową kości piszczelowej, bocznie i ku tyłowi od więzadła krzyżowego przedniego, z którym się zlewa; tylny koniec przyczepia się za eminencją międzykłykciową kości piszczelowej i przed tylnym końcem łąkotki przyśrodkowej.

Przedni przyczep łąkotki bocznej jest skręcony na sobie tak, że jej wolny brzeg skierowany jest ku tyłowi i ku górze, a jej przedni koniec spoczywa na skośnej półce kostnej na przedniej powierzchni bocznego wyrostka eminencji międzykłykciowej.

W pobliżu tylnego przyczepu łąkotka boczna oddaje silny pęczek — więzadło Wriberga — który biegnie ku górze i przyśrodkowo, wczepiając się w kłykieć przyśrodkowy kości udowej, bezpośrednio za przyczepem więzadła krzyżowego tylnego.

Niekiedy niewielki pęczek biegnie ku przodowi, wczepiając się w boczną część więzadła krzyżowego przedniego. Łąkotka boczna oddaje ze swego przedniego wypukłego brzegu pęczek, który tworzy więzadło poprzeczne.

Łąkotkę boczną można podzielić na róg przedni, trzon i róg tylny.

Róg tylny łąkotki bocznej jest szczególnie istotny ze względu na swoje relacje ze ścięgnem mięśnia podkolanowego. Ścięgno mięśnia podkolanowego przebiega skośnie przez tylną połowę łąkotki, tworząc strukturę przypominającą tunel z wyraźnymi ścianami przyśrodkową i boczną, przyczepem górnym (ścianą górną) oraz przyczepem dolnym (ścianą żyły szyjnej). Cechy te są dobrze uwidocznione w artrografii kolana metodą podwójnego kontrastu, co ułatwia rozpoznawanie uszkodzeń łąkotki.

Istotne znaczenie mają również obszary przyczepów łąkotki bocznej. Włókna rogu przedniego dochodzą do więzadła krzyżowego przedniego (WKP) i przeplatają się z jego włóknami, natomiast włókna rogu tylnego dzielą się na odnogi przednio-boczną i tylno-przyśrodkową, przyczepiające się odpowiednio do tylnej powierzchni bocznego i przyśrodkowego guzka międzykłykciowego. Przyczepy te tworzą tylny brzeg obszaru przyczepu WKP.

Ponadto pęczki podkolanowo-łąkotkowe oraz więzadło łąkotkowo-piszczelowe boczne stanowią kluczowe struktury związane z łąkotką boczną. Pęczki podkolanowo-łąkotkowe przyczepiają się do tylno-bocznej błony włóknistej oraz do więzadeł łąkotkowo-udowych, zapewniając podporę strukturalną i przyczyniając się do ruchomości oraz stabilności łąkotki.