Mięsień przywodziciel wielki

Adductor magnus

  • Latin synonyms: Musculus adductor magnus

Definicja

Antoine Micheau and Muhammad A. Javaid

Tłumaczenie automatyczne

Mięsień przywodziciel wielki

Przyczep początkowy

Gałąź kulszowo-łonowa, guzowatość kości kulszowej

Przyczep końcowy

Kość udowa (guzowatość pośladkowa, kresa chropawa, kresa nadkłykciowa pośrodkowa, guzek przywodziciela)

Tętnica

Tętnica zasłonowa

Unerwienie

Gałąź tylna nerwu zasłonowego (część przywodzicielska) i nerw kulszowy (część kulszowa)

Czynność

Przywodzenie i obrót przyśrodkowy biodra, prostowanie w stawie biodrowym

Mięsień przywodziciel wielki jest największym i najsilniejszym mięśniem przywodzącym w przyśrodkowej komorze uda.

Części, przyczepy początkowe i końcowe

Mięsień przywodziciel wielki jest mięśniem o mieszanym charakterze, złożonym z dwóch odrębnych części — części przywodzicielskiej (łonowo-udowej) i części kulszowej (kulszowo-kłykciowej) — różniących się przyczepem początkowym, przyczepem końcowym, unerwieniem i czynnością. Łącznie tworzą one głęboki plan mięśniowy przyśrodkowej części uda i odgrywają kluczową rolę w przywodzeniu, prostowaniu oraz stabilizacji stawu biodrowego.

Unerwienie

  • Część przywodzicielska: nerw zasłonowy (gałąź tylna) — L2, L3, L4

  • Część kulszowa: część piszczelowa nerwu kulszowego

To podwójne unerwienie podkreśla przejściowy charakter mięśnia przywodziciela wielkiego między przyśrodkowym a tylnym przedziałem uda.

Czynności

Główną czynnością jest przywodzenie uda w stawie biodrowym (obie części). Ponadto:

  • Część przywodzicielska: wsomaga zgięcie i obrót przyśrodkowy uda.

  • Część kulszowa: wspomaga prostowanie uda, działając synergistycznie z mięśniami kulszowo-goleniowymi.

Odnośniki

  • Drake, R. L., Vogl, A. W., & Mitchell, A. W. M. (2010). Gray’s Anatomy for Students (2nd ed., Chapter 6: Lower Limb, p. 566-568). Philadelphia: Churchill Livingstone Elsevier.