Mięsień tarczowo-gnykowy

Mięsień tarczowo-gnykowy jest niewielkim, czworobocznym mięśniem taśmowatym (podgnykowym) przedniej części szyi.

Szczegóły anatomiczne

1. Przyczep początkowy

Kresa skośna na płytce chrząstki tarczowatej.

2. Przyczep końcowy

Włókna wstępują od kresy skośnej i przyczepiają się do dolnego brzegu trzonu oraz rogu większego kości gnykowej. Niekiedy mięsień ten jest uważany za górne przedłużenie mięśnia mostkowo-tarczowego.

Unerwienie

Włókna C1 biegną w przebiegu nerwu podjęzykowego [XII] (nerw czaszkowy XII).

• Uwaga: Pierwszy nerw rdzeniowy szyjny (C1) wysyła włókna ruchowe, które przez krótki odcinek podążają wspólnie z nerwem podjęzykowym [XII] (nerw czaszkowy XII) — jest to droga „na gapę", umożliwiająca tym włóknom dotarcie do mięśni docelowych. Włókna te nie zaopatrują języka, lecz odgałęziają się od nerwu podjęzykowego [XII], unerwiając mięsień tarczowo-gnykowy oraz mięsień bródkowo-gnykowy. Nerw podjęzykowy [XII] pełni tu jedynie rolę przewodnika. W aspekcie klinicznym uszkodzenie C1 dotyczy obu tych mięśni, natomiast uszkodzenie nerwu podjęzykowego [XII] dystalnie od miejsca odejścia gałęzi C1 wpływa wyłącznie na ruchomość języka.

Unaczynienie

Tętnica tarczowa górna i tętnica językowa, będące gałęziami tętnicy szyjnej zewnętrznej.

Czynność

Mięsień tarczowo-gnykowy obniża kość gnykową. Gdy jednak kość gnykowa jest unieruchomiona, unosi krtań (co ma istotne znaczenie podczas połykania).

Stosunki topograficzne

Mięsień tarczowo-gnykowy leży głęboko względem mięśnia łopatkowo-gnykowego i mięśnia mostkowo-gnykowego. Stanowi górne przedłużenie mięśnia mostkowo-tarczowego.