Powierzchnia stawowa dolna

Facies articularis inferior atlantis

  • Synonim w języku łacińskim Facies articularis caudalis

Definicja

IMAIOS

Tłumaczenie automatyczne

Pokaż oryginalny tekst Wyświetl tłumaczenie automatyczne Zawsze pokazuj oryginalną definicję

Dolne powierzchnie stawowe (dolne powierzchnie stawowe) mają kształt kolisty, są spłaszczone lub nieznacznie wypukłe i skierowane ku dołowi oraz przyśrodkowo; łączą się stawowo z osią i umożliwiają ruchy obrotowe głowy. Tuż poniżej brzegu przyśrodkowego każdej górnej powierzchni stawowej znajduje się niewielki guzek stanowiący przyczep więzadła poprzecznego atlasu, które rozciąga się w poprzek pierścienia atlasu i dzieli otwór kręgowy na dwie nierówne części — przednią, mniejszą, przyjmującą wyrostek zębowy osi, oraz tylną, przez którą przechodzi rdzeń kręgowy wraz z jego oponami. Ta część kanału kręgowego ma znaczne rozmiary, znacznie większe niż wymagane do pomieszczenia rdzenia kręgowego, toteż może dochodzić do bocznego przemieszczenia atlasu bez ucisku na tę strukturę.

Odnośniki

This definition incorporates text from a public domain edition of Gray's Anatomy (20th U.S. edition of Gray's Anatomy of the Human Body, published in 1918 – from http://www.bartleby.com/107/).

Galeria