Powierzchnia stawowa kłykcia bocznego kości udowej

Powierzchnia stawowa bocznego kłykcia kości udowej charakteryzuje się złożoną trójwymiarową geometrią, która jest w przybliżeniu sferyczna w płaszczyźnie strzałkowej i czołowej, z pewną zmiennością osobniczą. Dolna i tylna powierzchnia kłykcia bocznego może być w płaszczyźnie strzałkowej z dużą dokładnością przybliżona okręgiem, a tylna powierzchnia jest również dobrze reprezentowana przez okrąg w płaszczyźnie osiowej. Promień krzywizny kłykcia bocznego jest na ogół zbliżony do promienia krzywizny kłykcia przyśrodkowego, z wyjątkiem przyśrodkowej powierzchni dolnej, która jest większa. Chrząstka stawowa pokrywająca kłykieć boczny wykazuje zmienną grubość — najcieńsza jest zazwyczaj w obrębie sulcus terminalis (rowka dla łękotki), natomiast grubsza chrząstka występuje w obszarach przenoszących obciążenie.

Boczny kłykieć kości udowej jest asymetryczny w stosunku do kłykcia przyśrodkowego — tylna część kłykcia bocznego wykazuje w płaszczyźnie czołowej pochylenie przyśrodkowe, podczas gdy kłykieć przyśrodkowy jest niemal pionowy. Uważa się, że ta asymetria przyczynia się do charakterystycznego ruchu obrotowego kolana wokół osi przyśrodkowej podczas zgięcia.