Przepona

Przepona jest kopułowatą przegrodą mięśniowo-włóknistą, która oddziela klatkę piersiową od jamy brzusznej; jej wypukła powierzchnia górna tworzy dno klatki piersiowej, natomiast wklęsła powierzchnia dolna stanowi ścianę górną jamy brzusznej. Część obwodowa przepony składa się z włókien mięśniowych, których przyczep początkowy znajduje się na obwodzie otworu dolnego klatki piersiowej; włókna te zbiegają się, przyczepiając się do środka ścięgnistego.

Przeponę można podzielić na dwie symetryczne części: połowę prawą przepony i połowę lewą przepony.

Włókna mięśniowe każdej z części — prawej i lewej — można pogrupować według ich przyczepów początkowych w trzy części:

• Część mostkowa rozpoczyna się dwoma pasmami mięśniowymi od tylnej powierzchni wyrostka mieczykowatego.

• Część żebrowa rozpoczyna się od wewnętrznych powierzchni chrząstek oraz przyległych odcinków sześciu dolnych żeber po obu stronach, zazębiając się z mięśniem poprzecznym brzucha.

• Część lędźwiowa rozpoczyna się od łuków rozcięgnowych, zwanych więzadłami łukowatymi (łukami lędźwiowo-żebrowymi), oraz od kręgów lędźwiowych za pośrednictwem dwóch filarów: odnogi prawej i odnogi lewej. Po każdej stronie przepony występują dwa więzadła łukowate (łuki lędźwiowo-żebrowe): przyśrodkowe i boczne.

Środek ścięgnisty, stanowiący mocną strukturę rozcięgnową, jest położony w centrum przepony i stanowi miejsce przyczepu końcowego włókien mięśniowych. W obrębie tego ścięgna znajduje się otwór żyły głównej dolnej. Przepona zawiera również otwory dla przełyku (rozwór przełykowy) oraz dla aorty (rozwór aortowy).

Przepona jest unerwiona przez nerwy przeponowe, których przyczep początkowy wywodzi się z rdzenia kręgowego odcinka szyjnego (C3–C5). Unaczynienie tętnicze przepony pochodzi przede wszystkim z tętnic przeponowych dolnych, z dodatkowym udziałem tętnic przeponowych górnych, tętnic osierdziowo-przeponowych oraz tętnic mięśniowo-przeponowych.

Histologicznie przepona zbudowana jest z włókien mięśnia szkieletowego wykazujących poprzeczne prążkowanie. Włókna te są zorganizowane w pęczki zbiegające się ku środkowi ścięgnistemu, co umożliwia efektywny skurcz i rozkurcz podczas oddychania.