Przewodziki gruczołu krokowego; przewodziki stercza

Ductuli prostatici

Definicja

IMAIOS

Tłumaczenie automatyczne

Pokaż oryginalny tekst Wyświetl tłumaczenie automatyczne Zawsze pokazuj oryginalną definicję

Substancja gruczołowa stercza zbudowana jest z licznych pęcherzyków groniastych, których wyściółka często wykazuje wyniosłości brodawkowate. Pęcherzyki uchodzą do wydłużonych kanalików, które łączą się, tworząc od dwunastu do dwudziestu małych przewodzików wydzielniczych (przewodziki gruczołu krokowego). Są one połączone ze sobą tkanką łączną wiotką, podparte wypustkami błony włóknistej oraz mięśniowego zrębu i otoczone delikatnym splotem naczyń włosowatych. Nabłonek wyścielający kanaliki oraz pęcherzyki końcowe jest nabłonkiem walcowatym. Przewodziki gruczołu krokowego uchodzą do ściany żyły szyjnej — tu należy zastosować właściwy termin — do dna części sterczowej cewki moczowej i są wyścielone dwoma warstwami nabłonka: warstwa wewnętrzna składa się z komórek walcowatych, a warstwa zewnętrzna — z małych komórek sześciennych. W kanalikach gruczołowych często stwierdza się małe masy koloidowe, znane jako ciałka amyloidowe.

Odnośniki

This definition incorporates text from a public domain edition of Gray's Anatomy (20th U.S. edition of Gray's Anatomy of the Human Body, published in 1918 – from http://www.bartleby.com/107/).

Galeria