Tętnica górna módżku

Tętnica górna móżdżku (SCA) odchodzi od dystalnego odcinka tętnicy podstawnej, tuż poniżej tętnicy tylnej mózgu (PCA), i zaopatruje zazwyczaj: całą górną powierzchnię półkul móżdżku aż do szczeliny poziomej, robak górny, jądro zębate móżdżku, większą część istoty białej móżdżku oraz części śródmózgowia.

Wzorzec udaru:

• Pełne zawały w obszarze SCA są zazwyczaj związane z zawałami w obszarze PCA lub pnia mózgu. Obraz kliniczny waha się od ciężkich postaci (śpiączka, czterokończynowe porażenie, zaburzenia okoruchowe) spowodowanych jednoczesnym zawałem pnia mózgu lub zespołem szczytu tętnicy podstawnej, do postaci bardziej ograniczonych i łagodnych (zespół Millsa–Guillaina, drżenie, ruchy mimowolne, zespół przedsionkowo-móżdżkowy, dyzartria).
• Boczne zawały SCA są najczęstsze; obejmują przednią dziobową część móżdżku i manifestują się ipsilateralną ataksją kończyn, lateropulsją oraz dyzartrią.
• Przyśrodkowe zawały SCA są rzadsze; przebiegają z ataksją i dyzartrią.