Tętnica pępkowa

U płodu tętnica biodrowa wewnętrzna jest dwukrotnie większa od tętnicy biodrowej zewnętrznej i stanowi bezpośrednie przedłużenie tętnicy biodrowej wspólnej. Wstępuje wzdłuż bocznej powierzchni pęcherza moczowego i biegnie ku górze po tylnej powierzchni ściany przedniej brzucha do pępka, zbiegając się ku swojemu odpowiednikowi po stronie przeciwnej. Po przejściu przez otwór pępkowy obie tętnice, zwane odtąd tętnicami pępkowymi, wchodzą do pępowiny, gdzie są owinięte wokół żyły pępkowej, i ostatecznie rozgałęziają się w łożysku.

W chwili urodzenia, gdy krążenie łożyskowe ustaje, drożna pozostaje jedynie część miedniczna tętnicy (część otwarta tętnicy pępkowej), która odpowiada tętnicy biodrowej wewnętrznej oraz pierwszej części tętnicy pęcherzowej górnej u osoby dorosłej; pozostała część naczynia przekształca się w lity sznur włóknisty — więzadło pępkowe przyśrodkowe (część zamknięta tętnicy pępkowej — Pars occlusa arteriae umbilicalis) — rozciągający się od miednicy do pępka.