Trzon żebra

Trzon jest cienki i płaski, posiada dwie powierzchnie — zewnętrzną i wewnętrzną — oraz dwa brzegi: górny i dolny.

Powierzchnia zewnętrzna jest wypukła, gładka i opatrzona, nieco ku przodowi od guzka, wyraźną linią biegnącą ku dołowi i bocznie; stanowi ona przyczep ścięgna mięśnia biodrowo-żebrowego i nosi nazwę kąta. W tym miejscu żebro jest wygięte w dwóch kierunkach, a jednocześnie skręcone wzdłuż swojej długiej osi. Jeżeli żebro zostanie ułożone na dolnym brzegu, część trzonu leżąca przed kątem spoczywa na tym brzegu, natomiast część leżąca za kątem jest odchylona przyśrodkowo i jednocześnie uniesiona ku górze; wskutek skręcenia powierzchnia zewnętrzna za kątem jest zwrócona ku dołowi, a przed kątem — nieznacznie ku górze. Odległość między kątem a guzkiem stopniowo wzrasta od drugiego do dziesiątego żebra. Odcinek między kątem a guzkiem jest zaokrąglony, szorstki i nieregularny, służąc jako przyczep dla