Zatoka strzałkowa górna

Zatoka strzałkowa górna zajmuje przyczepiony, czyli wypukły brzeg sierpa mózgu.

Rozpoczynając się na poziomie otworu ślepego, przez który przyjmuje żyłę z jamy nosowej, biegnie od przodu ku tyłowi, żłobiąc wewnętrzną powierzchnię kości czołowej, przylegające brzegi obu kości ciemieniowych oraz górną część wyniosłości krzyżowej kości potylicznej; w pobliżu guzka potylicznego wewnętrznego odchyla się na jedną lub drugą stronę (zazwyczaj prawą) i przechodzi w odpowiadającą jej zatokę poprzeczną.

Na przekroju poprzecznym ma kształt trójkątny — jest wąska z przodu i stopniowo zwiększa swój rozmiar ku tyłowi.

Na jej wewnętrznej powierzchni stwierdza się ujścia żył górnych mózgu, które biegną w większości skośnie ku przodowi i uchodzą głównie do tylnej części zatoki, przy czym ich otwory są zasłonięte fałdami włóknistymi; liczne pasma włókniste (chordæ Willisii) rozciągają się poprzecznie przez kąt dolny zatoki; ponadto małe otwory łączą się z nieregularnie ukształtowanymi przestrzeniami żylnymi (venous lacunæ) w oponie twardej w pobliżu zatoki. Po każdej stronie zatoki występują zazwyczaj trzy zatoczki: mała czołowa, duża ciemieniowa oraz potyliczna, pośrednia pod względem wielkości między pozostałymi dwiema. Większość żył mózgu z zewnętrznej powierzchni półkuli uchodzi do tych zatoczek, a liczne ziarnistości pajęczynówki wpuklają się do nich od dołu.

Zatoka strzałkowa górna przyjmuje żyły górne mózgu, żyły ze śródkościa i opony twardej, a w pobliżu tylnego końca szwu strzałkowego — żyły z okostnej czaszki, które przebiegają przez otwory ciemieniowe.