Komora lewa

Komora lewa (ventriculus sinister) serca jest grubościenną, ogonowo-grzbietową jamą sercową odpowiedzialną za pompowanie natlenowanej krwi do krążenia systemowego przez aortę. Jej morfologia odzwierciedla funkcję pompy wysokociśnieniowej.

Topografia i cechy zewnętrzne

Serce leży skośnie w śródpiersiu środkowym, rozciągając się mniej więcej od 3. do 6. przestrzeni międzyżebrowej. Komora lewa tworzy większą część powierzchni ogonowej (przeponowej) oraz lewą powierzchnię boczną serca, a także wierzchołek serca. Zewnętrznie komora lewa jest oddzielona od komory prawej przez rowek międzykomorowy stożkowy (na powierzchni uchowatej) oraz rowek międzykomorowy podpodstawny (na powierzchni przedsionkowej); oba rowki zawierają naczynia wieńcowe.

Morfologia wewnętrzna

Jama i ściana

Jama komory lewej ma kształt stożkowy, z szeroką podstawą w obrębie połączenia przedsionkowo-komorowego i wąskim wierzchołkiem. Ściana jest wyraźnie grubsza niż ściana komory prawej (u zdrowych psów dorosłych około dwa do trzech razy grubsza), co odzwierciedla wyższy opór krążenia systemowego. Mięsień sercowy zbudowany jest ze spiralnie ułożonych włókien mięśnia sercowego, które uczestniczą w skurczu skrętnym.

Droga napływu

Krew wpływa do komory lewej z lewego przedsionka przez lewą zastawkę przedsionkowo-komorową (mitralną, czyli dwudzielną). Zastawka mitralna składa się z dwóch płatków (przegrodowego i ściennego/przyściennego). Wolne brzegi tych płatków są przymocowane za pośrednictwem strun ścięgnistych do mięśni brodawkowatych, które zapobiegają wypadaniu zastawki podczas skurczu. Zazwyczaj dwa główne mięśnie brodawkowate (poduszny i podprzedsionkowy) odchodzą od ściany komory.

Beleczki mięśniowe

Powierzchnia wewnętrzna komory lewej jest wyścielona drobnymi beleczkami mięśniowymi, które są mniej szorstkie i mniej liczne niż te w komorze prawej. Grzebienie mięśniowe są najbardziej wyraźne w okolicy wierzchołka.

Przegroda międzykomorowa

Przegroda międzykomorowa tworzy ścianę przyśrodkową komory lewej i uwypukla się nieznacznie do światła komory prawej wskutek wyższego ciśnienia po stronie lewej. Składa się głównie z grubej części mięśniowej oraz niewielkiej części błoniastej położonej w pobliżu podstawy aorty. Przegroda zawiera elementy układu bodźcoprzewodzącego serca.

Droga odpływu

Część odpływowa, określana jako przedsionek aorty, ma gładką ścianę i jest położona dogłowowo oraz po prawej stronie względem drogi napływu. Prowadzi do zastawki aortalnej. Przejście od beleczkowanego obszaru napływu do gładkiej drogi odpływu jest stopniowe i mniej wyraźnie odgraniczone niż w komorze prawej.

Unaczynienie

Komora lewa otrzymuje zaopatrzenie w krew głównie z gałęzi tętnicy wieńcowej lewej (w szczególności gałęzi międzykomorowej stożkowej oraz gałęzi okalającej), przy czym dokładny wzorzec dominacji wieńcowej może się różnić u poszczególnych osobników i gatunków.

Aspekty czynnościowe

Komora lewa wytwarza systemowe ciśnienie tętnicze. Podczas skurczu skoordynowany skurcz grubego mięśnia sercowego powoduje ruch skrętny, który zwiększa wydajność wyrzutu. W rozkurczu czynne rozkurczanie i podatność komory umożliwiają efektywne napełnianie z lewego przedsionka.