Lewy przedsionek

Lewy przedsionek (atrium sinistrum) jest tylno-grzbietową jamą serca, która odbiera utlenowaną krew z krążenia płucnego i przekazuje ją do komory lewej.

Położenie i cechy zewnętrzne

Lewy przedsionek tworzy większą część brzegu doogonowego (basis cordis) serca. Leży dogrzbietowo względem komory lewej i boczno-doogonowo względem przedsionka prawego.

Uszko lewe (auricula sinistra) jest wąskim, wydłużonym, uszno-kształtnym uchyłkiem mięśniowym, który rozciąga się dogłowowo i zachodzi na korzeń pnia płucnego. Uszko zwiększa pojemność przedsionka i zawiera mięśnie grzebieniaste.

Morfologia wewnętrzna

Lewy przedsionek składa się z:

• Głównego trzonu przedsionka (sinus venarum pulmonalium)

• Uszka lewego

a) Trzon przedsionka

Powierzchnia wewnętrzna trzonu przedsionka jest w większości gładka, co odzwierciedla jego embriologiczne pochodzenie związane z wchłonięciem żył płucnych. Gładki obszar przyjmuje żyły płucne i stanowi większą część jamy.

U psów do ściany dogrzbietowej lewego przedsionka uchodzi zazwyczaj wiele żył płucnych (najczęściej 4–6). Żyły te nie posiadają zastawek w miejscach ujść przedsionkowych. Ujścia mają kształt okrągły do owalnego i są zlokalizowane dogrzbietowo oraz nieco bocznie.

Ściana przyśrodkowa lewego przedsionka jest tworzona przez przegrodę międzyprzedsionkową z zastawką otworu owalnego, która u psów widoczna jest jedynie jako pozostałość po miejscu zamknięcia i zarośnięcia tej zastawki, prezentując się jako nieregularność gładkiej powierzchni przegrody.

b) Uszko lewe

Uszko zawiera wyraźne musculi pectinati (mięśnie grzebieniaste), będące równoległymi grzebieniami mięśniowymi zwiększającymi siłę skurczu. Są one ograniczone głównie do uszka i nie rozciągają się w znacznym stopniu na trzon przedsionka, w odróżnieniu od przedsionka prawego.

Otwór przedsionkowo-komorowy

Lewy otwór przedsionkowo-komorowy jest zlokalizowany dobrzusznie i nieznacznie dogłowowo w przedsionku. Łączy się z komorą lewą i jest strzeżony przez lewą zastawkę przedsionkowo-komorową [zastawkę dwudzielną; zastawkę mitralną].

Mięsień sercowy przedsionka otaczający otwór przedsionkowo-komorowy przyczynia się do tworzenia włóknistego szkieletu serca (anulus fibrosus).

Budowa ściany

Ściana lewego przedsionka składa się z:

• Wsierdzia (prostego śródbłonka łuskowego pokrywającego tkankę łączną)

• Mięśnia sercowego (mięśnia sercowego)

• Nasierdzia (blaszki trzewnej osierdzia)

Mięsień sercowy przedsionka jest cieńszy niż mięsień sercowy komory lewej, lecz nieznacznie grubszy niż mięsień sercowy przedsionka prawego, co wynika z wyższych ciśnień powrotu żylnego płucnego. Włókna mięśniowe ułożone są w pęczki okrężne i podłużne, co umożliwia efektywny skurcz podczas systoli przedsionkowej.

Unaczynienie i unerwienie

Zaopatrzenie tętnicze: Głównie z gałęzi tętnicy wieńcowej lewej (zwłaszcza gałęzi okalającej).

Odpływ żylny: Przez żyły serca do zatoki wieńcowej, która uchodzi do przedsionka prawego.

Unerwienie: Unerwienie autonomiczne za pośrednictwem splotu sercowego.

Lewy przedsionek wykazuje trzy fazy czynnościowe:

• Faza zbiornikowa: gromadzenie krwi podczas systoli komorowej.

• Faza przewodząca: bierne przekazywanie krwi do komory lewej we wczesnej rozkurczu.

• Faza pompy wspomagającej: czynny skurcz w późnej rozkurczu w celu zwiększenia napełniania komory.