Przegroda międzyprzedsionkowa

Przegroda międzyprzedsionkowa jest przegrodą sercową oddzielającą przedsionek prawy od lewego przedsionka serca.

Zbudowana jest z dwóch głównych składowych embriologicznych: przegrody pierwotnej (septum primum), tworzącej cienkie, błoniaste dno dołu owalnego, oraz przegrody wtórnej (septum secundum) — mięśniowego rąbka otaczającego dół owalny, będącego w istocie wpukleniem ściany przedsionka zawierającym tłuszcz nasierdziowy.

Przegroda międzyprzedsionkowa u psów:

Przegroda międzyprzedsionkowa rozciąga się od poziomu zatoki wieńcowej do ujścia uszka prawego.

Na prawej powierzchni przegrody międzyprzedsionkowej znajduje się poprzeczny grzebień tkankowy, położony pomiędzy dwoma ujściami żył głównych, zwany guzkiem międzyżylnym, który kieruje napływającą krew z obu żył głównych do komory prawej.

Dół owalny położony jest bezpośrednio ogonowo od guzka międzyżylnego, na ścianie przyśrodkowej przedsionka, i stanowi szczelinowate wgłębienie o głębokości wahającej się od jednego do kilku milimetrów. Dół owalny jest cienkim, owalnym wgłębieniem na prawoprzedsionkowej powierzchni przegrody międzyprzedsionkowej, stanowiącym pozostałość płodowego otworu owalnego po jego zamknięciu pourodzeniowym. Powstaje w wyniku zrośnięcia się przegrody pierwotnej i przegrody wtórnej, a jego granicę stanowi mięśniowy rąbek zwany limbus, najbardziej wyraźny po stronie dogłowowej i bocznej.

Sierpowaty grzebień mięśniowy odchodzący od ogonowej strony guzka międzyżylnego i pogłębiający dół owalny to rąbek dołu owalnego.

Zatoka żył głównych (sinus venarum cavarum) jest gładkościenną częścią przedsionka prawego, rozciągającą się pomiędzy ujściami żył głównych a ujściem przedsionkowo-komorowym prawym. Ograniczona jest przez przegrodę międzyprzedsionkową oraz grzebień graniczny.