Przewód słuchowy wewnętrzny

Marjorie Champarou

Tłumaczenie automatyczne

Pokaż oryginalny tekst Wyświetl tłumaczenie automatyczne Zawsze pokazuj oryginalną definicję

Przewód słuchowy wewnętrzny jest niewielkim kostnym kanałem, który otwiera się na tylnej powierzchni części skalistej kości skroniowej, wewnątrz tylnego dołu czaszki. Umożliwia przejście nerwu twarzowego oraz nerwu przedsionkowo-ślimakowego.

Płytki, kończy się dnem przeciętym przez dwa grzebienie: jeden mniej lub bardziej poziomy i jeden pionowy.

Grzebienie te wyznaczają cztery otwory:

otwór dogłowowo-grzbietowy, największy spośród nich, przez który przebiega nerw twarzowy (pole nerwu twarzowego, czyli wewnątrzczaszkowe ujście kanału nerwu twarzowego)
otwór grzbietowo-ogonowy (pole przedsionkowe górne)
otwór brzuszno-ogonowy (pole przedsionkowe dolne)
otwór dogłowowo-brzuszny (pole ślimaka).

Trzy ostatnie otwory mają wygląd sitowaty, umożliwiając przejście odpowiednich gałęzi nerwu przedsionkowo-ślimakowego.

Czy jest jakiś problem z tym tłumaczeniem?

Odnośniki

Constantinescu GM, Schaller O. Illustrated veterinary anatomical nomenclature. 3rd Edition. Enke Verlag, Stuttgart, 2012.
Barone R. Anatomie comparée des mammifères domestiques. Tome 1. Ostéologie. 5th Edition. MaxiPrim, Pertuis, 2020.

Meatus acusticus internus