Tchawica

Tchawica jest niezbędną rurą przewodzącą powietrze w układzie oddechowym, łączącą krtań z oskrzelami i zapewniającą przepływ powietrza do płuc i z płuc.

Tchawica jest elastyczną i półsztywną rurą, rozciągającą się od chrząstki pierścieniowatej krtani do ostrogi tchawicy, gdzie dzieli się na lewe i prawe oskrzele główne. Jej struktura jest utrzymywana w stanie otwartym przez szereg niekompletnych, w kształcie litery C, chrząstek tchawicznych. Chrząstki te są połączone włóknisto-sprężystymi więzadłami obrączkowymi. Grzbietowo otwarte końce chrząstek są uzupełniane przez mięsień tchawiczny oraz grzbietowe więzadło tchawicy (błonę tchawiczą). Wewnętrzna ściana tchawicy jest wyścielona błoną śluzową zbudowaną z wielorzędowego migawkowego nabłonka walcowatego zawierającego komórki kubkowe (komórki wydzielające śluz).

Układ chrząstek tchawicznych oraz mięśnia tchawiczego różni się w zależności od gatunku:

• Pies i kot (mięsożerne): u mięsożernych tchawica składa się z 35 do 46 chrząstek chrzęstnych w kształcie litery C. Grzbietowe końce chrząstek nie stykają się ze sobą, a przestrzeń między nimi jest wypełniona błoną tchawiczą i mięśniem tchawiczym.

• Przeżuwacze (bydło, owce): u bydła i owiec końce chrząstek tchawicznych stykają się grzbietowo, tworząc grzebień, pozostawiając jedynie małe ujście wypełnione błoną i mięśniem tchawiczym.

• Koń: u koni końce chrząstek tchawicznych zachodzą na siebie grzbietowo.

Budowa tchawicy człowieka jest bardzo zbliżona do budowy tchawicy niektórych zwierząt, w szczególności kozy, która jest uznawana za idealny model zwierzęcy w chirurgii tchawicy ze względu na to podobieństwo. Podobnie jak u psa i kozy, chrząstki pierścieniowe tchawicy człowieka są grzbietowo niekompletne, a ich końce nie stykają się ze sobą. Przestrzeń grzbietowa jest wypełniona błoną włóknisto-sprężystą i mięśniem tchawiczym. Konfiguracja ta różni się od obserwowanej u koni (gdzie chrząstki zachodzą na siebie) oraz u przeżuwaczy (gdzie chrząstki niemal całkowicie się stykają).