Zastawka płucna; zastawka pnia płucnego

Zastawka płucna (valva trunci pulmonalis) jest zastawką półksiężycowatą położoną między komorą prawą a pniem płucnym w odniesieniu do ujścia pnia płucnego.

Zastawka płucna leży na granicy drogi odpływu prawej komory (stożka tętniczego; lejka) i pnia płucnego. Zapobiega cofaniu się krwi z pnia płucnego do komory prawej podczas rozkurczu.

Składa się z trzech płatków półksiężycowatych przyczepionych do pierścienia włóknistego (annulus fibrosus), stanowiącego część szkieletu włóknistego serca:

• Płatek półksiężycowaty pośredni

• Płatek półksiężycowaty prawy

• Płatek półksiężycowaty lewy

Na wolnym brzegu każdego płatka środkowe zgrubienie tworzy guzek (nodulus valvulae semilunaris), a cienkie obszary brzeżne po obu jego stronach określa się mianem lunul. Podczas zamykania się zastawki guzki stykają się centralnie, a lunule zapewniają szczelne przyleganie płatków, zapobiegając niedomykalności.

Za każdym płatkiem znajduje się rozszerzenie ściany pnia płucnego zwane zatoką płucną (sinus trunci pulmonalis). Zatoki te umożliwiają pełne otwarcie płatków podczas skurczu bez utrudniania przepływu krwi.

Podczas skurczu skurcz komory prawej odsuwa płatki ku ścianie pnia płucnego, a krew przepływa do pnia płucnego.

Podczas rozkurczu cofająca się krew wypełnia zatoki płucne, płatki uwypuklają się i przylegają do siebie centralnie, a guzki wraz z lunulami uszczelniają ujście.