Prawa i lewa płata gruczołu krokowego

Dolna, większa część tylnej powierzchni prostaty niekiedy wykazuje płytką bruzdę pośrodkową, która w sposób niepełny rozdziela ją na prawy i lewy płat boczny: tworzą one główną masę gruczołu i łączą się bezpośrednio ze sobą za cewką moczową.

Zgodnie z Terminologia Anatomica 2, definicje tych podziałów prostaty [Lobi dexter, sinister et medius] są przedmiotem znacznych kontrowersji i nie zostały uwzględnione w nowym wydaniu TA2.

W Terminologia Anatomica 1 (1998) dla każdego płata bocznego prostaty wyróżniono cztery płaciki, określone na podstawie układu przewodów i tkanki łącznej, możliwe do zidentyfikowania gołym okiem. Połączone płaciki tylno-dolne/boczno-dolne, płaciki przyśrodkowo-górne oraz płaciki przyśrodkowo-przednie odpowiadają jednostkom histologicznym opisanym przez McNeala [1988 Am J Surg Pathol 12: 619–633] i są powszechnie stosowane zgodnie z jego nomenklaturą jako odpowiednio strefa obwodowa, strefa środkowa i strefa przejściowa.

• Połączone płaciki tylno-dolne/boczno-dolne = strefa obwodowa (PZ)

• Płaciki przyśrodkowo-górne = strefa środkowa (CZ)

• Płaciki przyśrodkowo-przednie = strefa przejściowa (TZ)

• Płat środkowy prostaty jest obecnie uznawany za wariant anatomiczny, polegający na obecności niezależnego wyniosłości odchodzącej od cieśni.