Szwy czaszkowe

Szew jest rodzajem połączenia włóknistego, które występuje wyłącznie w czaszce. Kości są ze sobą połączone włóknami Sharpeya. W obrębie szwów dopuszczalny jest niewielki zakres ruchu, który przyczynia się do podatności i sprężystości czaszki. Stawy te są synartrozami.[1] Fizjologicznym zjawiskiem jest pozostawanie wielu kości czaszki w stanie nieskostniałym w chwili urodzenia. Przedwczesne zrośnięcie kości czaszki w okresie urodzenia określane jest mianem kraniosynostozy. Termin „ciemiączko" stosowany jest do opisania powstałych w ten sposób „miękkich miejsc". Wzajemne położenie kości ulega zmianom przez całe życie osobnika dorosłego (choć w wolniejszym tempie), co może dostarczać cennych informacji w naukach sądowych i archeologii. W podeszłym wieku szwy czaszkowe mogą ulec całkowitemu skostnieniu. Stawy pomiędzy zębami oraz staw pomiędzy żuchwą a czaszką — staw skroniowo-żuchwowy — stanowią jedyne stawy czaszki niebędące szwami.