Prawa tętnica nerkowa

Prawa tętnica nerkowa odchodzi po lewej stronie bocznie od części brzusznej aorty, unaczyniając nerkę prawą. U większości ssaków domowych, w tym u psów, kotów, owiec i szczurów, najczęściej spotykaną konfiguracją jest pojedyncza tętnica nerkowa dla każdej nerki, choć mogą występować warianty anatomiczne, takie jak dodatkowe tętnice nerkowe, szczególnie u kotów i u ludzi.[1-5]

Po odejściu od aorty prawa tętnica nerkowa biegnie grzbietowo-bocznie w kierunku wnęki nerkowej, gdzie przed wnęką lub na jej poziomie dzieli się na dwie główne gałęzie: grzbietową i brzuszną. Gałęzie te dalej dzielą się na tętnice segmentowe, które unaczyniają odrębne strefy lub segmenty nerki.

Tętnice segmentowe wnikają do miąższu nerki i rozgałęziają się na tętnice międzypłatowe, biegnące między piramidami nerkowymi, następnie na tętnice łukowate na poziomie granicy korowo-rdzeniowej, a ostatecznie na tętnice międzypłacikowe; tętnice korowe promieniste unaczyniające korę. Gałęzie ogonowe zarówno podziału grzbietowego, jak i brzusznego mają szczególne znaczenie dla unaczynienia bieguna ogonowego u psów i owiec.[1][4]