Vena azygos dextra

Vena azygos dextra

Definicja

Antoine Micheau

Tłumaczenie automatyczne

Żyła nieparzysta prawa u zwierząt domowych jest główną żyłą klatki piersiowej odpowiedzialną za odprowadzanie krwi z grzbietowej ściany klatki piersiowej i przyległych struktur. U większości ssaków domowych, w tym u psów i koni, żyła nieparzysta prawa jest zazwyczaj obecna i dobrze rozwinięta, natomiast żyła nieparzysta lewa występuje zmiennie w zależności od gatunku.

Żyła nieparzysta prawa bierze początek w okolicy lędźwiowej, często jako przedłużenie prawej wstępującej żyły lędźwiowej i prawej żyły podżebrowej. Wstępuje dogłowowo wzdłuż prawej strony kręgosłupa, w obrębie klatki piersiowej, grzbietowo w stosunku do aorty. W trakcie swojego przebiegu dogłowowego przyjmuje krew z grzbietowych żył międzyżebrowych (zazwyczaj od 4. lub 5. przestrzeni międzyżebrowej ku ogonowi), a także ze splotów żylnych kręgowych oraz niekiedy z żył przełykowych i żył oskrzelowych.

Żyła nieparzysta prawa zazwyczaj łukowato zagina się brzusznie nad korzeniem płuca prawego, na poziomie 6. lub 7. kręgu piersiowego, i uchodzi do żyły głównej czaszkowej (żyły przedsercowej) tuż przed jej wejściem do przedsionka prawego. U niektórych gatunków, takich jak pies, żyła nieparzysta prawa jest jedyną obecną żyłą nieparzystą, natomiast u przeżuwaczy i świń mogą utrzymywać się zarówno prawa, jak i lewa żyła nieparzysta, przy czym lewa uchodzi do zatoki wieńcowej lub lewej żyły ramienno-głowowej.

Pod względem rozwojowym żyła nieparzysta prawa wywodzi się z dogłowowego odcinka prawej żyły kardynalnej ogonowej, co wykazano w porównawczych badaniach na ssakach, a jej topografia kształtowana jest przez rozrost sąsiadujących narządów w trakcie embriogenezy. Przebieg i połączenia żyły nieparzystej prawej mogą wykazywać znaczne zmienności anatomiczne, co ma istotne znaczenie kliniczne w chirurgii klatki piersiowej oraz diagnostyce obrazowej.

Odnośniki

  • Hikspoors JP, Mekonen HK, Mommen GM, et al. Infrahepatic inferior caval and azygos vein formation in mammals with different degrees of mesonephric development. J Anat. 2016;228(3):495–510. doi:10.1111/joa.12423.

  • Hikspoors JP, Soffers JH, Mekonen HK, et al. Development of the human infrahepatic inferior caval and azygos venous systems. J Anat. 2015;226(2):113–25. doi:10.1111/joa.12266.

  • Bales G. A semi-quantitative approach to variation of the azygos vein course. Clin Anat. 2014;27(7):1030–7. doi:10.1002/ca.22346.

  • Ozbek A, Dalçik C, Colak T, Dalçik H. Multiple variations of the azygos venous system. Surg Radiol Anat. 1999;21(1):83–5. doi:10.1007/BF01635060.

  • Ozdemir B, Aldur MM, Celik HH. Multiple variations in the azygos venous system: a preaortic interazygos vein and the absence of hemiazygos vein. Surg Radiol Anat. 2002;24(1):68–70. doi:10.1007/s00276-002-0008-7.

  • Fischetti AJ, Kovak J. Imaging diagnosis: azygous continuation of the caudal vena cava with and without portocaval shunting. Vet Radiol Ultrasound. 2008;49(6):573–6. doi:10.1111/j.1740-8261.2008.00425.x.

  • Or M, Ishigaki K, de Rooster H, Kutara K, Asano K. Determination of porto-azygos shunt anatomy in dogs by computed tomography angiography. Vet Surg. 2016;45(8):1005–12. doi:10.1111/vsu.12553.

  • Jorge T, Heacock E, Hargrove J, Mai W. Azygos continuation of the caudal vena cava complicated by thrombophlebitis in a dog. Vet Radiol Ultrasound. 2025;66(3):e70034. doi:10.1111/vru.70034.