Zatoka wieńcowa

Zatoka wieńcowa powstaje w wyniku przejścia żyły sercowej wielkiej w bruzdę wieńcową. W miarę jak żyła sercowa wielka biegnie z bruzdy międzykomorowej przysto żkowej do bruzdy wieńcowej, poszerza się i w pobliżu ogonowej części serca przechodzi w zatokę wieńcową. Barone opisuje zatokę wieńcową jako szczątek (twór szczątkowy) końcowego odcinka lewej żyły głównej czaszkowej (żyła ta jest nieobecna u mięsożerców i u ludzi).

Zatoka wieńcowa kończy się w przedsionku prawym ujściem zatoki wieńcowej, które znajduje się w ogonowej części przedsionka prawego, w pobliżu przegrody międzyprzedsionkowej i bezpośrednio grzbietowo od ujścia żyły głównej ogonowej. Ujście ma postać małego, okrągłego lub owalnego otworu. Niekiedy jest ono zaopatrzone w cienką, zmiennie wykształconą zastawkę (valvula sinus coronarii, zastawka Tebezjusza u ludzi), która może być szczątkowa lub nieobecna. Ujście to umożliwia odpływ krwi żylnej z mięśnia sercowego bezpośrednio do przedsionka prawego.

U psów zatoka wieńcowa ma długość około 2 cm i średnicę 5–8 mm. Leży w tłuszczu nasierdziowym grzbietowo-prawej części bruzdy wieńcowej, brzusznie od żyły głównej ogonowej i grzbietowo od końcowej części gałęzi okalającej tętnicy wieńcowej lewej. Uchodzi do przedsionka prawego brzusznie od miejsca zakończenia żyły głównej ogonowej.