Brzeg przyśrodkowy rzepki

Przyśrodkowa granica rzepki charakteryzuje się przyczepami kilku kluczowych struktur tkanek miękkich, które przyczyniają się do stabilizacji rzepki. Najbardziej wyróżniającą się strukturą jest więzadło rzepkowo-udowe przyśrodkowe (MPFL), które przyczepia się do górno-przyśrodkowej części rzepki. MPFL ma kształt klepsydry, rozszerza się wachlarzowato na obu końcach i przyczepia się szeroko do przyśrodkowej powierzchni rzepki, a nie w jednym punkcie, przy czym jego przyczep rzepkowy zlokalizowany jest typowo w górnej połowie przyśrodkowej granicy rzepki.

Ku dołowi, więzadło rzepkowo-piszczelowe przyśrodkowe (MPTL) oraz więzadło rzepkowo-łąkotkowe przyśrodkowe (MPML) mają wspólny przyczep rzepkowy na dystalnej przyśrodkowej granicy rzepki, w odległości około 3–6 mm bliżej od bieguna dystalnego. MPTL i MPML stanowią widoczne zgrubienia głębokiego troczka przyśrodkowego i przebiegają skośnie, przyczyniając się do stabilizacji rzepki, zwłaszcza podczas zgięcia.

Ponadto przyśrodkowe więzadło ścięgna czworogłowego udowo-rzepkowe (MQTFL), będące składową przyśrodkowego kompleksu rzepkowo-udowego, przyczepia się do przyśrodkowej części dystalnego odcinka ścięgna mięśnia czworogłowego uda oraz do przyśrodkowej granicy rzepki, przy czym jego punkt środkowy leży na poziomie połączenia przyśrodkowego ścięgna mięśnia czworogłowego uda z powierzchnią stawową rzepki.