Powierzchnia stawowa kłykcia przyśrodkowego kości udowej

Powierzchnia stawowa przyśrodkowego kłykcia kości udowej charakteryzuje się złożoną trójwymiarową geometrią, która nie jest idealnie sferyczna. W płaszczyźnie strzałkowej tylna faceta kłykcia przyśrodkowego może być aproksymowana łukiem kołowym, jednak dolna faceta (powierzchnia nośna) jest stale większa i mniej zakrzywiona niż kłykcia bocznego, przy czym „przyśrodkowe koło dolne" ma promień o około 35% większy niż pozostałe koła kłykciowe. Skutkuje to szerszą i bardziej płaską powierzchnią stawową po stronie przyśrodkowej, co ma istotne znaczenie dla rozkładu obciążeń oraz kinematyki kolana.

Badania morfometryczne wykazują, że kłykieć przyśrodkowy i kłykieć boczny są asymetryczne zarówno pod względem krzywizny, jak i pola powierzchni stawowej, przy czym kłykieć przyśrodkowy ma na ogół większą i bardziej wydłużoną powierzchnię stawową.

Chrząstka stawowa pokrywająca kłykieć przyśrodkowy wykazuje zmienną grubość, wynoszącą średnio około 1,7 mm, i jest najcieńsza w okolicy sulcus terminalis (rowka dla łękotki).