Powięź biodrowo-lędźwiowa; powięź biodrowa

Powięź pokrywająca mięsień lędźwiowy większy i iliacus jest cienka w górnej części i stopniowo grubieje ku dołowi, zbliżając się do więzadła pachwinowego.

Część powięzi otaczającej mięsień iliacus ( powięź biodrowo-lędźwiowa) łączy się bocznie z całą długością wargi wewnętrznej grzebienia kości biodrowej, a przyśrodkowo — z kresą graniczną miednicy mniejszej, gdzie przechodzi w okostną.

Na poziomie eminencji biodrowo-łonowej przyjmuje ścięgno przyczepu końcowego mięśnia lędźwiowego mniejszego, jeśli mięsień ten występuje.

Bocznie od naczyń udowych powięź ta jest ściśle połączona z tylnym brzegiem więzadła pachwinowego i przechodzi w powięź poprzeczną. Bezpośrednio bocznie od naczyń udowych powięź biodrowa przedłuża się ku tyłowi i przyśrodkowo od więzadła pachwinowego jako pasmo — powięź biodrowo-grzebieniowa — która przyczepia się do eminencji biodrowo-łonowej.

Powięź ta dzieli przestrzeń między więzadłem pachwinowym a kością biodrową na dwie luki, czyli przedziały: przyśrodkowy, przez który przebiegają naczynia udowe, oraz boczny, przez który przebiegają mięsień lędźwiowy większy, iliacus i nerw udowy.

Przyśrodkowo od naczyń powięź biodrowa przyczepia się do grzebienia kości łonowej za sierpem rozcięgnowym pachwinowym, gdzie ponownie przechodzi w powięź poprzeczną.

Na udzie powięzie mięśnia iliacus i mięśnia lędźwiowego większego tworzą jedną blaszkę określaną jako powięź biodrowo-grzebieniowa. W miejscu, gdzie naczynia biodrowe zewnętrzne przechodzą na udo, powięź zstępuje ku tyłowi od nich, tworząc ścianę tylną pochewki udowej. Część powięzi biodrowo-grzebieniowej przebiegająca za naczyniami udowymi przyczepia się również do grzebienia kości łonowej poza granicami przyczepu sierpa rozcięgnowego pachwinowego; w tej okolicy przechodzi ona w powięź grzebieniową.

Naczynia biodrowe zewnętrzne leżą przed powięzią biodrową, natomiast wszystkie gałęzie splotu lędźwiowego znajdują się za nią; od otrzewnej oddziela ją warstwa luźnej tkanki łącznej wiotkiej.