Opuszka węchowa
Bulbus olfactorius
Definicja
Opuszka węchowa jest brzuszną strukturą półkuli mózgu, wchodzącą w skład węchomózgowia.
Przyjmuje aksony dwubiegunowych neuronów błony śluzowej węchowej, które przechodzą przez blaszkę sitową jako nerwy węchowe.
Opuszka węchowa zawiera komorę węchową wypełnioną płynem mózgowo-rdzeniowym i wykazuje siedem warstw histologicznych, od powierzchownej do głębokiej: warstwę nerwu węchowego, warstwę kłębuszkową (w której liczne aksony węchowe tworzą synapsy z komórką mitralną), zewnętrzną warstwę splotowatą, warstwę komórek mitralnych, wewnętrzną warstwę splotowatą, warstwę ziarnistą oraz warstwę przykomorową, złożoną z aksonów wchodzących do opuszki lub ją opuszczających.
Aksony komórek mitralnych tworzą wyjście opuszki do obszaru węchowego, przekazując informacje węchowe do różnych obszarów węchomózgowia oraz mózgu limbicznego. Opuszka węchowa odgrywa kluczową rolę w percepcji zapachów oraz w przekazywaniu tych informacji do układów limbicznych i emocjonalnych.
Opuszka węchowa jest wysoce rozwinięta u ssaków domowych (szczególnie u kotów) w porównaniu z człowiekiem, u którego jest bardzo mała.
Odnośniki
Barone R, Bortolami R. Anatomie comparée des mammifères domestiques, Tome 6, Neurologie I, Vigot, Paris, 2004.
Evans HE, de Lahunta A. Miller’s anatomy of the dog, 4th edition, Elsevier Saunders, St Louis, 2012.
