Oskrzeliki

Oskrzela główne, po jednym w każdym płucu — lewe i prawe oskrzele — dają początek wtórnym oskrzelom. Te z kolei dają początek oskrzelom trzeciorzędowym (trzeciorzędowy oznacza trzeci w kolejności).

Oskrzela trzeciorzędowe dzielą się na oskrzeliki (oskrzeliki oddechowe). Różnią się od oskrzeli trzeciorzędowych pod względem histologicznym tym, że ich ściany nie zawierają chrząstki szklistej, a w nabłonku wyściełającym ich światło obecne są komórki klubowe. Nabłonek ma początkowo budowę jednowarstwowego walcowatego nabłonka migawkowego i przechodzi w jednowarstwowy sześcienny nabłonek migawkowy w miarę zmniejszania się średnicy oskrzelików.

Średnica oskrzelików wynosi zazwyczaj mniej niż 1 mm, choć w rzeczywistości wartość ta może wahać się od 5 mm do 0,3 mm. Jak wspomniano, oskrzeliki te nie posiadają chrząstki szklistej zapewniającej ich drożność. Zamiast tego opierają się na wsparciu ze strony warstwa mięśniowo-sprężysta przyczepionych do otaczającej tkanki płucnej. Wewnętrzna wyściółka (płytka właściwa) tych oskrzelików jest cienka, pozbawiona gruczołów, i otoczona warstwą mięśni gładkich.

W miarę zmniejszania się oskrzelików dzielą się one na oskrzeliki końcowe, które wyznaczają koniec strefy przewodzącej, obejmującej podziały od pierwszego do szesnastego w obrębie obszaru oddechowego. Pęcherzyki płucne pojawiają się dopiero w momencie przejścia strefy przewodzącej w strefę oddechową, obejmującą podziały od szesnastego do dwudziestego trzeciego w obrębie obszaru.