Powierzchnia stawowa dodatkowa rzepki

Powierzchnia stawowa dodatkowa rzepki (przyśrodkowa powierzchnia stawowa dodatkowa rzepki) jest odrębnym regionem anatomicznym położonym na najbardziej przyśrodkowym obszarze powierzchni stawowej rzepki. Od głównej powierzchni stawowej przyśrodkowej oddziela ją subtelny grzebień, a w trakcie prawidłowego wyprostu kolana lub wczesnego zgięcia nie pozostaje ona w kontakcie z bloczkiem kości udowej. Powierzchnia stawowa dodatkowa artykułuje z przyśrodkowym kłykciem kości udowej wyłącznie podczas głębokiego zgięcia, zazwyczaj przekraczającego 135° zgięcia kolana, kiedy to staje się funkcjonalnie istotna w mechanice kontaktu rzepkowo-udowego.

Pod względem morfologicznym powierzchnia stawowa dodatkowa jest mniejsza i nachylona pod bardziej stromym kątem w porównaniu z powierzchniami stawowymi boczną i przyśrodkową. Pokryta jest chrząstką szklistą, podobnie jak pozostała część powierzchni stawowej rzepki, jednak jej chrząstka może być cieńsza i bardziej podatna na zmiany zwyrodnieniowe ze względu na swoisty wzorzec obciążeń.

Obecność i kształt powierzchni stawowej dodatkowej wykazują zmienność osobniczą, jednak stwierdza się ją u większości rzepek u osób dorosłych.