Powierzchnia stawowa przyśrodkowa bloczka

Bloczek kości udowej jest podzielony przez rowek bloczkowy na powierzchnię przyśrodkową i boczną.

Powierzchnia stawowa przyśrodkowa bloczka jest na ogół mniejsza i mniej wyraźna w porównaniu z powierzchnią boczną. Charakteryzuje się stosunkowo płaskim zarysem w części bliższej, stając się bardziej wyraźną w części dalszej.[1] Powierzchnia przyśrodkowa przyczynia się do ogólnej stabilności rzepki, szczególnie we wczesnych fazach zgięcia kolana.

Jeśli chodzi o szczegółowe pomiary, powierzchnia przyśrodkowa stanowi zazwyczaj około 37,4% całkowitej długości chrząstki bloczka, podczas gdy powierzchnia boczna obejmuje pozostałe 62,6%.[2] Głębokość i kształt rowka bloczkowego, w tym powierzchnia przyśrodkowa, mają zasadnicze znaczenie dla prawidłowego toru ruchu rzepki oraz zapobiegania niestabilności stawu rzepkowo-udowego.