Powłoka szyjna

Powłoka szyjna jest rurkowatą komorą powięziową wywodzącą się z głębokiej powięzi szyi, która otacza kilka istotnych struktur naczyniowo-nerwowych przebiegających między klatką piersiową a podstawą czaszki. Rozciąga się od łuku aorty ku dołowi do podstawy czaszki ku górze, gdzie otacza brzegi kanału tętnicy szyjnej oraz dołu szyjnego.

W obrębie powłoki szyjnej przebiegają tętnica szyjna wspólna i tętnica szyjna wewnętrzna, żyła szyjna wewnętrzna oraz nerw błędny [X] (nerw czaszkowy X), którym towarzyszą włókna nerwowe współczulne oraz głębokie węzły chłonne szyi. Nerw językowo-gardłowy (IX), nerw dodatkowy (XI) oraz nerw podjęzykowy (XII) mogą przebiegać wzdłuż jej ścian lub krótko w ich obrębie, zanim rozgałęzią się ku przodowi. Pętla szyjna jest zazwyczaj wbudowana w jej ścianę przednią.

Powłoka szyjna otrzymuje włókna powięziowe od warstwy powierzchownej, warstwy przedtchawiczej oraz warstwy przedkręgowej głębokiej powięzi szyi. W obrębie powłoki żyła szyjna wewnętrzna leży bocznie, tętnica szyjna przyśrodkowo, a nerw błędny [X] między nimi i ku tyłowi od nich.

Pod względem czynnościowym powłoka szyjna chroni, oddziela i podtrzymuje główne struktury naczyniowo-nerwowe szyi, umożliwiając ich ruchomość podczas połykania i ruchów głowy. W aspekcie klinicznym jej ciągłość z powięzią śródpiersia stanowi potencjalną drogę szerzenia się głębokich zakażeń szyi do klatki piersiowej.