Więzadło tętnicze

Więzadło tętnicze jest włóknistą pozostałością płodowego przewodu tętniczego, naczynia łączącego pień płucny z łukiem aorty w życiu płodowym w celu ominięcia niepracujących płuc. Po urodzeniu, gdy płuca zaczynają funkcjonować, przewód tętniczy ulega zamknięciu i przekształca się w więzadło tętnicze.

Więzadło tętnicze rozciąga się od rozwidlenia pnia płucnego (lub tętnicy płucnej lewej) do powierzchni dolnej łuku aorty, zazwyczaj dystalnie od przyczepu początkowego tętnicy podobojczykowej lewej. Lokalizacja ta ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż wyznacza typowe miejsce koarktacji aorty i może być zaangażowana w anomalie pierścienia naczyniowego.

Badania histologiczne wykazują, że więzadło tętnicze zachowuje komórki mięśni gładkich oraz pozostaje unerwione i zdolne do skurczu w życiu pourodzeniowym, a nie stanowi całkowicie zarośniętego, biernego więzadła. Analiza histologiczna wskazuje, że większość (80%) preparatów pobranych od dorosłych zawiera strukturę przypominającą przewód, a jedynie 16% wykazuje całkowite włóknienie. Struktura ta zawiera komórki wykazujące ekspresję α-aktyny mięśni gładkich, zdolne do skurczu pod wpływem noradrenaliny, co sugeruje, że może ona wpływać na podatność wielkich naczyń, do których się przyczepia.

Więzadło tętnicze może ulegać zwapnieniu, co stwierdza się w około 13% dziecięcych badań tomografii komputerowej klatki piersiowej i stanowi prawidłowy obraz. Miejsce przyczepu więzadła do aorty jest również predysponowane do preferencyjnego rozwoju miażdżycy, która może prowadzić do powikłań, takich jak tętniaki workowate lub blaszki owrzodzone.