Jama bębenkowa
Cavum tympani
Definicja
Jama bębenkowa jest skośną przestrzenią położoną między częścią skalistą a częścią bębenkową kości skroniowej. Zawiera kosteczki słuchowe, które przenoszą drgania błony bębenkowej do przestrzeni przychłonkowej w uchu wewnętrznym.
Jama bębenkowa dzieli się na zachyłek nadbębenkowy, jamę bębenkową własną oraz niekiedy jamę brzuszną.
Zachyłek nadbębenkowy jest najmniejszym z trzech obszarów i wypełniony jest niemal w całości przez głowę młoteczka oraz kowadełko.
Jama bębenkowa własna sąsiaduje z błoną bębenkową. Na ścianie przyśrodkowej jamy bębenkowej własnej znajduje się kostna wyniosłość — wzgórek części skalistej kości skroniowej — w którym zawarty jest ślimak.
Część brzuszna jamy bębenkowej (jama brzuszna; część dna jamy bębenkowej) jest zajęta przez brzuszno-przyśrodkową część puszki bębenkowej i oddzielona od jamy bębenkowej własnej przez septum bullae.
Odnośniki
Njaa, Brad & Cole, Lynette & Tabacca, Natalie. (2012). Practical Otic Anatomy and Physiology of the Dog and Cat. Veterinary Clinics of North America Small Animal Practice. 42. 1109-26. 10.1016/j.cvsm.2012.08.011.
Evans HE, de Lahunta A. Miller’s anatomy of the dog, 4th edition, Elsevier Saunders, St Louis, 2012.
