Oskrzeliki oddechowe

Oskrzela główne, po jednym w każdym płucu — oskrzele prawe i lewe — dają początek oskrzelom wtórnym. Te z kolei dają początek oskrzelom trzeciorzędowym (trzeciorzędowy oznacza trzeci).

Oskrzela trzeciorzędowe dzielą się na oskrzeliki (oskrzeliki oddechowe). Różnią się od oskrzeli trzeciorzędowych pod względem histologicznym tym, że ich ściany nie zawierają chrząstki szklistej, a w nabłonku wyściełającym ich światło obecne są komórki klubowe. Nabłonek ma początkowo budowę jednowarstwowego walcowatego nabłonka migawkowego i przechodzi w jednowarstwowy sześcienny nabłonek migawkowy w miarę zmniejszania się średnicy oskrzelików.

Średnica oskrzelików wynosi zazwyczaj mniej niż 1 mm, choć wartość ta może się wahać od 5 mm do 0,3 mm. Jak wspomniano, oskrzeliki te nie posiadają chrząstki szklistej utrzymującej ich drożność. Zamiast tego opierają się na wsparciu zapewnianym przez warstwę mięśniowo-sprężystą połączoną z otaczającą tkanką płucną. Wewnętrzna wyściółka (płytka właściwa) tych oskrzelików jest cienka, pozbawiona gruczołów, i otoczona warstwą mięśni gładkich.

W miarę zmniejszania się oskrzelików dzielą się one na oskrzeliki końcowe, które wyznaczają koniec strefy przewodzącej, obejmującej podziały od pierwszego do szesnastego w obrębie obszaru oddechowego. Pęcherzyki płucne pojawiają się dopiero w momencie, gdy strefa przewodząca przechodzi w strefę oddechową, obejmującą podziały od szesnastego do dwudziestego trzeciego w obrębie obszaru.