Trzon łąkotki bocznej

Trzon łąkotki bocznej stanowi środkowy, pośredni segment pomiędzy rogiem przednim a rogiem tylnym. Jest to sierpowata struktura włóknisto-chrzęstna, pokrywająca większą część bocznego plateau kości piszczelowej, charakteryzująca się klinowatym przekrojem poprzecznym — brzeg obwodowy jest grubszy i unaczyniony, natomiast brzeg wewnętrzny jest cieńszy i pozbawiony unaczynienia.

Trzon łąkotki bocznej jest przytwierdzony do kości piszczelowej za pośrednictwem więzadła łąkotkowo-piszczelowego bocznego (LMTL) oraz pozostaje w związku z pęczkami podkolanowo-łąkotkowymi i więzadłem podkolanowo-strzałkowym, tworząc kompleks łąkotkowo-piszczelowo-podkolanowo-strzałkowy (MTPFC).

Powyższe połączenia warunkują ruchomość łąkotki oraz jej odporność na wypchnięcie poza staw. Średnia szerokość trzonu łąkotki bocznej wynosi około 8,8 mm, a jej grubość w części środkowej trzonu — około 4,4 mm, na podstawie badań kadawerycznych przeprowadzonych u dorosłych.

Włókna kolagenowe w obrębie trzonu łąkotki ułożone są przeważnie obwodowo, co umożliwia przenoszenie naprężeń obręczowych podczas obciążania.

Trzon łąkotki bocznej wykazuje większą ruchomość niż jej odpowiednik przyśrodkowy, co wynika z mniejszej liczby przyczepów torebkowych; obwodowe połączenia trzonu mają kluczowe znaczenie dla stabilności stawu oraz prawidłowej funkcji łąkotki. W tej okolicy znajduje się również rozwór mięśnia podkolanowego, przez który przebiega ścięgno mięśnia podkolanowego, co dodatkowo odróżnia łąkotkę boczną od przyśrodkowej.