Zastawka chłonna

Naczynia chłonne są cienkościennymi kanałami śródbłonkowymi, które zbierają płyn śródmiąższowy z tkanek i transportują go jako chłonkę w kierunku układu żylnego, tworząc jednokierunkowy układ drenażu integrujący gospodarkę płynową z nadzorem immunologicznym.

Naczynia te rozpoczynają się jako mikroskopijne naczynia włosowate chłonne, które są obecne w większości tkanek, z wyjątkiem centralnego systemu nerwowego, szpiku kostnego oraz struktur beznaczyniowych. Te ślepo zakończone naczynia włosowate składają się z nakładających się na siebie komórek śródbłonka, które pełnią funkcję zastawek jednokierunkowych, umożliwiając wnikanie płynu śródmiąższowego oraz komórek układu odpornościowego. Następnie chłonka przepływa do powierzchownych naczyń chłonnych zlokalizowanych w tkance podskórnej, które towarzyszą żyłom powierzchownym i odprowadzają chłonkę ze skóry oraz powięzi. Głębokie naczynia chłonne, biegnące wzdłuż tętnic i głębokich żył, odprowadzają chłonkę z mięśni oraz narządów wewnętrznych. Zarówno naczynia powierzchowne, jak i głębokie łączą się w większe pnie chłonne, które ostatecznie uchodzą do przewodu piersiowego oraz przewodu chłonnego prawego, drenując odpowiednio do lewej i prawej żyły podobojczykowej. Pod względem budowy naczynia chłonne zawierają zastawki zapewniające jednokierunkowy przepływ chłonki oraz warstwę mięśni gładkich kurczących się rytmicznie w celu jej przemieszczania. Pod względem czynnościowym uczestniczą one w utrzymaniu równowagi płynowej, transporcie komórek odpornościowych i antygenów do węzłów chłonnych, a także wchłanianiu tłuszczów pokarmowych w postaci chylomikronów za pośrednictwem wyspecjalizowanych jelitowych naczyń chłonnych zwanych mleczakami. Niedawno zidentyfikowane oponowe naczynia chłonne przyczyniają się również do usuwania płynu śródmiąższowego w centralnym systemie nerwowym.

Uwaga kliniczna: Niedrożność naczyń chłonnych może prowadzić do obrzęku limfatycznego.