Więzadło skalisto-pochyłe

Więzadło skalno-klinowe (PCL; więzadło skalno-klinowe lub więzadło Grubera) rozciąga się od głowowego końca stoku ku przodowi do swojego tylnego przyczepu na guzku skalistym wierzchołka części skalistej.

Termin „więzadło skalno-klinowe" może być mylący, ponieważ więzadło to nie ma przyczepu na wyrostku pochyłym tylnym, dlatego alternatywną nazwą jest „więzadło skalno-klinowe" lub „górne więzadło klinowo-skaliste", jednak terminy te figurują jedynie jako synonimy w Terminologia Neuroanatomica.

Przebieg więzadła skalno-klinowego ma kierunek od bocznego do przyśrodkowego, od tylnego do przedniego oraz ogonowo-głowowy, równoległy do opony twardej skalno-stokowej, przy czym więzadło jest zanurzone w skalno-stokowym splocie żylnym — splocie żylnym odprowadzającym krew z zatok: jamistej, skalistej dolnej i podstawnej stoku do opuszki żyły szyjnej w ipsilateralnym otworze szyjnym. Więzadło skalno-klinowe dzieli skalno-stokowy splot żylny na dwa przedziały: górny i dolny.

Należy podkreślić, że więzadło skalno-klinowe (PCL) i tylny fałd skalno-klinowy (PPCF) są strukturami niezależnymi; ich zawartość, stosunki anatomiczne oraz objawy kliniczne — w przypadku uszkodzenia — są zasadniczo odmienne:

• Tylny fałd skalno-klinowy jest fałdem namiotu opony twardej zawierającym skalno-stokowy splot żylny.

• Więzadło skalno-klinowe pozostaje w ściślejszym związku z porusem trójdzielnym i trójkątem nerwu okoruchowego, wykazując tym samym odmienne zależności kliniczne i chirurgiczne.

Więzadło skalno-klinowe stanowi ścianę górną kanału nerwu odwodzącego (kanału Dorella), będącego kanałem kostno-włóknistym wyznaczającym przejście nerwu odwodzącego przez oponę twardą w przestrzeni podpajęczynówkowej.

Więzadło skalno-klinowe ulega skostnieniu u około 6,5%–12,1% populacji ogólnej. Skostnienie może być jednostronne lub obustronne. Należy zaznaczyć, że termin „kość skalno-klinowa" odnosi się do skostnienia tylnego fałdu skalno-klinowego opony twardej, tworzącego beleczkę kostną stanowiącą ścianę górną porusa trójdzielnego, a nie do całkowicie skostniałego więzadła skalno-klinowego.